Moonbouncen

Moonbouncen is een techniek die al tientallen jaren wordt gebruikt door radiozendamateurs om verbindingen te maken via de maan door deze als spiegel voor radiogolven te gebruiken. Dat doen ze op frequenties en op afstanden waarbij het normaal niet mogelijk is om een radioverbinding te maken met andere radioamateurs.

Natuurlijk is de maan geen ideale spiegel. Deze absorbeert zo’n 93% van het radiobericht. De 7% die wordt teruggekaatst gaat in alle richtingen. De maan heeft geen glad oppervlak dus de werkelijkheid is nog erger. Van die 7% komt maar een uiterst klein beetje op de aarde terecht. Voor (schotel)antennes die het kunnen zoals de 25 meter Dwingeloo Radiotelescoop bijvoorbeeld is de totale verzwakking van het opgevangen radiobericht zo’n 270 dB (Decibel). Dat is een verzwakking van nul komma zeventwintig nullen en dan een één ten opzichte van de sterkte van het oorspronkelijke radiobericht.

Product uit de Koude Oorlog

Project Diana Moon Radar QSL kaart

Project Diana Moon Radar QSL kaart

De techniek om radargolven naar de maan te sturen en deze weer op te vangen werd kort na de Tweede Wereldoorlog succesvol ontwikkeld door het United States Army Signal Corps (USASC). In dit Diana-project wilde men aantonen dat het leger met deze techniek vijandige raketten kon detecteren en volgen. Het Diana project wordt vaak gezien als het begin van nieuwe vormen van ruimteonderzoek: radiocommunicatie met satellieten en ruimteschepen en radaronderzoek van planeten, manen en planetoïden.

Meer informatie en bronnen

EME

Radiozendamateurs gaan deze techniek van radioverbinding via de maan – ook wel Earth-Moon-Earth-verbinding (EME) – toepassen om contact te kunnen leggen met collega radiozendamateurs die ze normaal niet kunnen bereiken. Ze doen dat met morsecode en bij voldoend grote antennes en krachtige zenders en ontvangers is het zelfs mogelijk om de stem te gebruiken.